یادباران

دیار آشنایی

yadebaran — Sat, 16 Aug 2008 16:17:18 GMT

از ديار آشنايي مي رسد

در خيالم باز مسكن مي كند

كلبه تار دل ويرانه را

با نگاه خويش روشن مي كند

از تبار روشنايي مي رسد

آنكه ما در انتظارش مانده ايم

آنكه در شوق وصالش روز و شب

ندبه ها از هجر رويش خوانده ايم

روزگاري مي رسد از راه دور

آنكه بوي آشنايي مي دهد

او كه از زندان رهامان مي كند

او كه پيغام رهايي مي دهد

مي رسد روزي كه پيدا مي شود

او كه قلبش پاك چون آيينه هاست

او كه در دلها خدايي مي كند

او كه تفسير عبادتهاي ماست

مي رسد از دورها آن مرد سبز

تا دل ما را نجات از غم دهد

تا جهاني را دهد لبخند شوق

آيد و بر زخم ها مرهم نهد...

شعر از خسرو دهاقين

زندگی

yadebaran — Wed, 06 Aug 2008 17:39:18 GMT

آه اي زندگي منم كه هنوز

با همه پوچي از تو لبريزم

نه به فكرم كه رشته پاره كنم

نه بر آنم كه از تو بگريزم

همه ذرات جسم خاكي من

از تو، اي شعر گرم، در سوزند

آسمانهاي صاف را مانند

كه لبالب زبادهء روزند

امروز مي خواستم گلايه كنم، شكوه كنم ، غر بزنم . از چي؟ از اين همه بي عدالتي، تنهايي ، خستگي ....

اما باز به خودم نهيب زدم و گفتم ناشكري نكن، خدا راشكر كن ليلا، بخاطر اين همه چيزهاي خوبي كه بهت داده اين روزهاي سخت هم ميگذره پس از لحظه لحظه عمرت لذت ببر ، حتي از خوردن يك قاچ هندوانه خنك در بعدازظهر گرم مرداد و يا نوشيدن يك فنجان چاي داغ با ليمو اماني در خنكاي غروب در تراس خانه ات. از اين كه يك زني و مظهر عشق خدايي و از اينكه مادر دو تا بچهء شيطون وروجك هستي .

واي كه اين روزها من چقدر كار نيمه تمام دارم و چقدر زود خسته مي شم و از كوره در مي رم و بعدش هم مثل دختربچه ها شروع مي كنم به گريه و بعد احساس سبكي و آرامش مي كنم و با خودم مي گم چه خوبه كه يه زنم و براحتي مي تونم احساساتم رو بروز بدم و مثل مردها مجبور نيستم احساساتم رو پشت يك نقاب به نام غرور مخفي كنم .

فكر كنم سطر دوم شعر بالا با مطالبم كانتراست داره ، مهم نيست زندگي لبريز است از كانتراست ها

سلامی دوباره

yadebaran — Mon, 28 Jul 2008 13:50:18 GMT

به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد

به جویبار که در من جاری بود

به ابرها که فکرهای طویلم بودند

به رشد دردناک سپیدارهای باغ که با من

از فصل های خشک گذر می کردند.........

سلام دوستان خوبم بعد از یک وقفه سه هفته ای دوباره برگشتم از تمامی دوستانی که به وبلاگم سرزدند بسیار ممنونم و از کامنتهای زیبایشان تشکر می کنم و با عرض پوزش که نتوانستم پاسخ کامنت هایشان را بدهم.

بدلیل خرابی کامپیوتر مدتی از دنیای مجازی فاصله گرفته بودم که خوشبختانه الان با سیستم جدید دوباره به جمع دوستان پیوستم و اولین کارم خواندن پست های جدید دوستان وبلاگ نویس است. اميدوارم شما هم با نظرات سازنده خود مرا تنها نگذاريد

ای کاش...

yadebaran — Tue, 08 Jul 2008 09:18:18 GMT

زندگی اکثر ما انسانها تشکیل شده از حسرت گذشته و نگرانی و ترس از آینده. معدود انسانهایی هستند که در زمان حال زندگی کنند و لذت ببرند. اکثر ما انسانها -از جمله خود من- می گوییم: ای کاش از دوباره متولد می شدم و با توجه با تجربیاتی که کسب کردم زندگی را می ساختم.
یکی از بزرگترین ای کاش های زندگی من تحصیل در رشته مورد علاقه ام است . گاه با خود می گویم ای کاش بیشتر درس خوانده بودم. رشته تحصیلی و انتخاب دانشگاه مسیر زندگی آدم را تحت الشعاع قرار می دهد و تا پایان عمر همراه اوست.
یکی دیگر از "ای کاش" های من زندگی در نزدیکی پدر و مادرم هست. به طوری که حداقل ماهی یکبار بتوانم ملافاتشان کنم. هر چند گاهی فکر می کنم بعضی اوقات دست تقدیر زندگی ما انسانها را هدایت می کند.
اما از سویی دیگر -خوشبختانه- ترس و نگرانی از آینده من مربوط به مادیات زندگی نیست، چرا که بعضی از آدم ها آنقدر به فکر آینده هستند که زندگی حال خودشان را فدای آینده می کنند و حرص ثروت اندوزی و مال نمی گذارد از زندگی لذت ببرند. تنها نگرانی و ترس از آینده من از دست دادن کسانی است که دوستشان دارم و زندگی من با آنها معنی پیدا می کند. آن روز هرگز مباد!

اتهام

yadebaran — Fri, 27 Jun 2008 13:44:18 GMT

انسان همیشه در خطر اتهامهاست

حتی زمان آمدن و وقت رفتنش

انگار بر مصیبت خود گریه می کند

وقتی که داغ فتنه درافتاد بر تنش

اینجا به جرم زنده شدن کشته می شویم

شاید نفس کشیدن ما جرم دیگریست

هر کس برون فتاد از این حلقه خوش بُود

در حیرتم که آمدن ما برای چیست؟!

آری! اگر چه بر همه لبخند می زنم

یک کوه غصه دارم و دریایی از غمم

روزی که ازبرابر چشم تو بگذرم

تنهاترین و خسته ترین مرد عالمم...

** شعر از: همسرم خسرو

دروغ

yadebaran — Sat, 21 Jun 2008 09:29:18 GMT

نمی دونم شمایی که این مطلب رو می خونید متولد چه ماهی هستید و مهمترین خصیصه شما چیه؟ اما من متولد ماه آذر هستم، ماهی که مهمترین خصیصه متولدینش رک گویی و صداقت گفتاره. راستش من خودم خیلی آدم رکی هستم و بعضی اوقات این رک گویی برایم دردسر ساز شده به قول معروف می گن زبان سرخ سر سبز می دهد بر باد! اما از چیزی که خیلی بدم می آد و به شدت از اون متنفرم دروغ گفتنه. نمیدونم چطور بعضی ها به خودشون اجازه می دن به دیگران دروغ بگن،شاید پیش خودشون فکر می کنن طرفشون هالوست یا اینکه از ترس دروغ می گن. این افراد نمی دونن بعضی اوقات با یک دروغ -به قول خودشون کوچیک- زندگی یک شخصی رو خراب می کنن یا از نظر روحی و روانی آسایش و آرامش یک انسان رو بهم می ریزن. شخصی که باعث شده من این پست را بنویسم اهل اینترنت نیست و هرگز این پست را نخواهد خواند. ایشون اهل نماز اول وقت و عبادت هم هستند، اما نمی دانم چرا اینقدر دروغ می گن؟! چه خوب می شد همه ما این جسارت را داشتیم وقتی کسی به ما دروغ می گفت در چشمش نگاه می کردیم و می گفتیم من می دانم تو دروغ می گویی تا طرف از خجالت سرخ می شد و توبه می کرد و یا ای کاش انسانها هم مثل پینکیو وقتی دروغ می گفتند بینیشان دراز می شد، چه دیدنی می شد دنیا با این همه دروغگو!!

آزادی

yadebaran — Sat, 14 Jun 2008 11:50:18 GMT

از مرگ ...
هرگز از مرگ نهراسیده ام

اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود .
هراس ِ من ـ باری ـ همه از مردن در سرزمینی ست

که مزد ِ گورکن
از بهای آزادی ِ آدمی

افزون باشد .

جستن

یافتن

و آن گاه

به اختیار برگزیدن

و از خویشتن ِ خویش

بازویی پی افکندن ـ

...

اگر مرگ را از این همه ارزشی بیش تر باشد

حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسیده باشم .

شاملو

دیروز با یکی از دوستان که اتفاقا قلم خوبی هم دارد، تلفنی صحبت کردم، بهش گفتم چرا دیگر نمی نویسی و وبلاگت چرا اینقدر دیر به دیر آپ می شود؟ به من گفت: دیگر نمی خواهم ادامه بدهم وقتی حتی در دنیای مجازی نمی توانی آزادانه از افکار و عقایدت بنویسی یا حتی نمی توانی سایت اشخاص و گروههای سیاسی جناح خاصی را لینک کنی، برای چه و از چه بنویسم؟ می ترسم! می ترسم بعضی افراد که دنبال سوژه می گردند تا برای دیگران پاپوشی درست کنند سوء استفاده کنندو برایم دردسر درست کنند. می دانی که در این مملکت هر چه محافظه کارانه عمل کنی موفق تری . یا اصلا بهتر است حزب باد باشی ، اینطوری خیالت راحت است موقعیت خودت و خانواده ات دچار مشکل نمی شود. جایی که ما زندگی می کنیم برای بدست آوردن یک شغل و یک موقعیت اجتماعی باید از چند فیلتر بگذری. شایسته سالاری و تجربه و تعهد شعاری بیش نیست.

بعد از خداحافظی از دوستم به این فکر افتادم که این روزها مردم اینقدر درگیر مسائل و مشکلات اقتصادی شده اند که دیگر کلماتی مانند سیاست و آزادی بیان و حقوق اجتماعی از یادشان رفته.

سفر

yadebaran — Mon, 09 Jun 2008 15:29:18 GMT

زدست و دیده و دل هر دو فریاد

هر آنچه دیده بیند دل کند یاد

بسازم خنجری نیشش زفولاد

زنم بردیده تا دل گردد آزاد

سلام به همه دوستان و هموطنان عزیز امیدوارم که تعطیلات خرداد به همه خوش گذشته باشد چه به آنها که به مسافرت رفته و از دست مهمان در رفته و چه آنها که در خانه مانده و میزبان بودند و از مهمان پذیرایی می کردند. خوشبختانه من که از گروه اول بودم و بسیار هم به من خوش گذشته.

ما معمولا تعطیلات خرداد را هر سال در شمال می گذراندیم اما امسال بخاطر اینکه حواس برادر کنکوریم پرت نشود و بهانه دستش ندهیم، به شمال نرفتیم و تصمیم گرفتیم سفری به همدان و کرمانشاه داشته باشیم.

من تا به حال به همدان نرفته بودم، بخاطر همین از ابتدای سفر همه جا را با دقت تماشا می کردم. مسیر اراک تا ملایر بسیار زیبا بود. باغهای زیبای گردو ، فندق ، گیلاس و انگور در میان کویر چشمها را بسیار نوازش می داد. از سمت ملایر وارد همدان شدیم. بافت فرسوده شهر کمی آزار دهنده بود اما در کل شهر همدان بسیار دوست داشتنی بود و آدم احساس غربت نمی کرد.
اولین جایی که بازدید کردیم تپه باستانی هگمتانه بود؛ تپه ای که تمدنی عظیم و باشکوه در آن نهفته بود با این که تنها قسمتهای محدودی از آن کشف شده است. بعد از آن به مقبره بابا طاهر رفتیم که جایی است دلگشا، با صفا و نشاط انگیز که کوه الوند با وقار تمام در مقابلش خودنمایی می کند. (البته در این جا به جزئیات سفرم نمی پردازم چون ممکن است از حوصله شما خارج باشد) روز بعد هم به گنجنامه، آرامگاه بوعلی سینا و تفرجگاه با صفای عباس آباد یا بام همدان رفتیم که آب و هوای بسیار مطبوعی داشت.

روز سوم سفرمان به قصد غار علی صدر از همدان حرکت کردیم و فکر می کردیم که در بین راه کرمانشاه باشدکه البته به اشتباه نصف راه کرمانشاه را طی کردیم و تازه فهمیدیم که مسیر را اشتباه آمده ایم.

آرامگاه بابا طاهر

جاده همدان به کرمانشاه خیلی خوب بود. در بین راه به شهر باستانی بیستون رسیدیم. از دور که کوه بیستون را نظاره می کردم یاد داستان عاشقانه شیرین و فرهاد افتادم و در ذهنم فرهاد عاشق را مجسم می کردم (و به قول شعر معروف بیستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد) کوه بسیار با عظمت و زیباییست. شواهد باستان شناسی حاکی از آن است که این محدوده از چهل هزار سال پیش تا کنون مامن انسان های بیشماری بوده است. در این محوطه 19 اثر تاریخی وجود دارد که برخی از این آثار عبارتند از فرهاد تراش، نقش برجسته هرکول، نقش برجسته مهرداد دوم، نقش برجسته گودرز دوم ، وقف نامه شیخ علیخان، کتیبه و نقش برجسته داریوش و سنگ بلاش. آثار مجموعه تاریخی بیستون از جایگاه ویژه ای برخوردارند.

بیستون

ظهر پنجشنبه به کرمانشاه رسیدیم. شهری با اتوبانها و خیابانهای وسیع. از شخصی آدرس خانه معلم را پرسیدیم که با لهجه شیرین کرمانشاهی ما را راهنمایی کرد. کرمانشاهی ها بسیار مهمان نواز و خونگرم هستند، اتفاقا کاسب های منصف و با وجدانی هم دارد. این موضوع را وقتی برای خرید به بازار کرمانشاه رفتیم فهمیدیم. شب به طاقبستان رفتیم. خیابانی که به طاقبستان منتهی می شد در شب بسیار با صفا بود. طاقبستان در شب زیبایی و جلوه خاصی داشت. من از دیدن این همه زیبایی و هنر به وجد آمده بودم و از اینکه متعلق به ایران عزیز هستم به خود می بالیدم؛ ایرانی با تمدنی هزاران ساله که هر گوشه اش نمایانگر تمدنی عظیم و با شکوه است. در محوطه موزه طاقبستان سرستون های قدیمی و زیبایی از دوران های مختلف که در استان کرمانشاه کشف شده به نمایش گذاشته شده است.
روز جمعه به سراب نیلوفر رفتیم و قایق سواری کردیم. هنگام برگشت به پارک کوهستان کرمانشاه رفتیم که با دو آبشار زیبا مواجه شدیم. در گرمای بعدازظهر، آب خنک آبشار به ما جانی دوباره داد و بسیار سرحال شدیم و مدتی در زیر آبشار ماندیم و حسابی خیس شدیم. پسرم که اصلا دوست نداشت از آب بیرون بیاید. بعداز ظهر جمعه راه بازگشت را در پیش گرفتیم. خلاصه جای همه شما عزیزان خالی! به شما توصیه می کنم شما هم سفری به این استانها داشته باشید.

بسیار سفر باید تا پخته شود خامی

غم نان

yadebaran — Wed, 28 May 2008 16:58:46 GMT

به قول یک ضرب المثل معروف سالی که نکوست ازبهارش پیداست.خدا به داد ملت ایران برسد با این بهاری که شروع کردند، زمستانش چطور خواهد بود. مثل اینکه تورم در ایران همچنان باشتاب بی سابقه سیر صعودی در پیش گرفته و مهار نشدنی شده . چشم بعضی آقایان روشن که اعلام می کنند نرخ تورم در ایران دارد تک رقمی می شود.

گرانی مواد غذایی و مایحتاج ضروری مردم واقعا کمر اقشار ضعیف و کم در آمد کشور را شکسته و زندگی را برای آنها غیر قابل تحمل کرده است. تورم برنج به 80 درصد حبوبات و لبنیات به 30 درصد رسیده میوه که جای خود دارد، امروز هم متوجه شدم پودرلباسشویی هم نایاب شده و در بعضی جاها به 4 برابر قیمت فروخته می شود ( پیشنهاد می شود مردم از این پس بجای پوشیدن لباسهای سفید و روشن لباسهای تیره و سیاه بپوشند تا کثیفی لباسشان پیدا نباشد)

در مورد بخش مسکن هم نه تنها قیمت مسکن مهار نشده بلکه داشتن مسکن برای اکثر افراد جامعه یک رویای دست نیافتنی شده شاید بعد از گذشت 30 سال از انقلاب دوباره شاهد حلبی آبادها و زاغه نشینی ها باشیم، (چاره ای نیست وقتی کسی نتواند با این وضعیت اقتصادی اتاقی کوچک برای خود اجاره کند مجبور است آلونکی برای خود درست کند و در آن به زندگی !! ادامه دهد.)

جالب اینجاست که وقتی گوجه فرنگی در بهمن ماه امسال در آرژانتین گران می شود 4 بار در تیتر اخبار رسانه ملی اعلام می شود اما در گرانی های اخیر هیج خبری از رسانه ملی پخش نشد و درد دل مردم انعکاس داده نشد.( شاید در محله رسانه ملی ها همه چیز ارزان باشد ما که نمی دانیم)

خبر دیگر اینکه خاموشی های اخیر بعلت کمبود نیرو بوده و در تابستان امسال به احتمال زیاد در اکثر نقاط کشور روزی چند ساعت خاموشی خواهیم داشت.(از همین حالا به فکر باد بزن های دستی باشید چون ممکن است نایاب شود)

غزلي در نتوانستن

از دستهاي گرم تو

كودكان توأمان آغوش خويش

سخنها مي توان گفت

غم نان اگر بگذارد

* * *

نغمه در نغمه در افكنده

اي مسيح مادر اي خورشيد

از مهرباني بي دريغ جانت

با چنگ تمامي ناپذير تو سرودها مي توانم كرد

غم نان اگر بگذارد

* * *

رنگها در رنگها دويده

از رنگين كمان بهاري تو

كه سراپرده در اين باغ خزان رسيده برافراشته است

نقشها مي توانم زد

غم نان اگر بگذارد

* * *

چشمه ساري در دل و آبشاري در كف

آفتابي در نگاه و فرشته اي در پيراهن

از انساني كه تويي

قصه ها توانم كرد

غم نان اگر بگذارد

زنده یاد شاملو

شالیزار

yadebaran — Tue, 20 May 2008 14:18:18 GMT

ما شمالی ها فرزند بارانیم، اگه بارون نباره پژمرده می شیم، غمگین می شیم . زندگی کشاورزان گیلانی وابسته به این نعمت الهیه.

خشکسالی و کم آبی امسال یادآور خشکسالی سال 78 است. اون سال حدودا 4 ماه بارون نبارید و شالیکارای زحمتکش گیلانی از جمله پدرم بسیار متضرر شدند. امیدوارم خاطره اون سال دوباره تکرار نشه و با این وضعیت گرونی برنج، شالیکارای بیچاره مجبور نباشند برنجی رو که اوایل پاییز کیلویی 1000 تا 1200 تومان فروختند، کیلویی 4000 تا 5000 تومان بخرند.

شعر زیر تقدیم به همه شالیکاران عزیز گیلان زمین

شالیزار

اندوه شالیزار و ابری بی ترحم

بی اعتنا از کشتزار ما گذر کرد

لب تشنه شالیکار بهر قطره ای آب

دشت سراسر غصه را زیرو زبر کرد

زخم زمین را آسمان لبخند می زد

بر پیکرش می زد هزاران تازیانه

تاب زمین را برد از کف سوز گرما

آه از ستمهای فراوان زمانه

یک دختر تنها در این صحرای سوزان

دست دعا برداشت سوی آسمانها

در حسرت یک ابر یا یک قطره باران

با چشم تر در جستجوی آسمان ها

ایکاش از اندوه چشم کشتزاران

از چشم های ابرها باران ببارد

تا باغبان زندگانی بی نهایت

لبخند بر لبهای زیبایش بکارد.

-------------------------------------------------------------------------------------

پ ن۱. سروده شده توسط همسرم خسرو